Thuiswerk in pre-coronatijd

a.k.a. toen de dieren nog spraken en de kindertjes nog naar school gingen.

Sinds begin dit jaar run ik mijn eigen webshop. Eindelijk mijn eigen project. Zelf de touwtjes in handen. De vrijheid om mijn werkdagen in te delen zoals ik zelf wilde. Meegaan met de flow van creativiteit. De zon ging altijd schijnen, en ik werkte ontspannen met een lach op mijn gezicht en op blote voeten aan gepersonaliseerde bestellingen. Daarnaast de ideale combinatie met mijn gezin.

Wel… Liep dat even anders. Want ik ben ook mama van twee lieve kleine keikopjes. Ook al gaat mijn oudste in corona-loze tijden naar de kleuterklas, en gaat mijn jongste een paar dagen per week naar de onthaalouder, die zee van tijd waar ik over gedroomd had is er niet.

walk of shame door de schoolgang

De pré-corona ochtendrush: Kindjes uit bed, discussie met mijn threenager die zich niet wil aankleden, ontbijten, boterhammen smeren, opnieuw mijn oudste aankleden, jongste aankleden, drinkfles zoeken, fluohesje zoeken, kindjes in de auto, oudste uit de auto om te gaan plassen, allemaal in de auto en vertrekken, jongste afzetten bij de onthaalouder, oudste heeft in haar broek en autostoel geplast, walk of shame door de schoolgang naar de weggeefkast ( halleluja!) voor droge en propere kleren, oudste afzetten in de klas en terug naar huis.

Het is half tien en ik kan ‘beginnen werken’. Maar die autostoel moet gewassen worden en droog zijn voor 15u, dan moet ik ten laatste naar school vertrekken. Dus eerst even dat. De ontbijttafel ligt er nog bij als een slagveld, dus dan even dat. De rekeningen moeten nog betaald worden, dus misschien dat even voor ik mijn mails check. Nu ik toch de autostoel moet wassen, kan ik evengoed ‘een klein machientje was draaien’. Zo gaat het door.

de ‘creative juices’ komen niet op commando

Het is bijna middag. Ik heb nog niet ontbeten en kan mijn eerste mails lezen. Wanneer ik uiteindelijk om vijf na drie als een professionele topsprinter naar de auto ren, mijn jas wapperend onder mijn arm en de inhoud van mijn handtas in slow-motion over de oprit donderend, heb ik het een ‘beetje’ gehad. Ik heb niets kunnen afwerken, en de ‘creative juices’ komen niet op commando. De hoes van de autostoel ligt verfrommeld te stikken op de bodem van de trommel in de wasmachine, dus ik heb enkel nog mijn jas om over het zitje te draperen.

De rest van de avond verloopt even ‘vlekkeloos’. Ik probeer te koken op één been terwijl mijn jongste langs het andere been al jammerend omhoog klimt. De oudste heeft elke bak speelgoed in de woonkamer omgekieperd. Een spelletje dat ze ‘toveren’ noemt. Mr. Porcupine komt thuis na een lange shift op het werk en helpt me de puinen te ruimen.

Mijn lichaam zit stil, maar mijn hoofd maalt door

Wanneer de kindjes eindelijk slapen is de keuken opnieuw ontploft en lijkt de badkamer op een bouwwerf. Ik vergeet de hoes van de autostoel op de bodem van de wasmachine, probeer nog wat te werken en plof uiteindelijk uitgeteld in de zetel. Mijn lichaam zit stil, maar mijn hoofd maalt door. Ik ‘werk’ verder in gedachten. Ga er mee slapen en sta er mee op.

De volgende ochtend maak ik een praatje met een andere mama aan de schoolpoort. “Ik werk van thuis uit, dat is handig om te combineren met de kinderen.” hoor ik mezelf zeggen, en ik geloof het nog ook terwijl ik voor de tweede keer mijn jas gebruikt heb als hoes voor de autostoel.

Veel liefs,

Porcupine Milestones

Mama Porcupine

 

© 2019 - 2020 Porcupine Milestones | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel