Een huis zonder deuren

Een tijdje terug ging ik met mijn dochters naar de Kalmthoutse Heide om mooie foto’s te laten maken. Meestal kruip ik zelf achter de lens waar ik me comfortabel voel. Maar een vriendin van me, Sigrid Benoy, die al eerder foto’s voor ons nam kreeg me uit mijn schulp en nodigde ons opnieuw uit voor een gezellige wandeling met fotoshoot. 

Na nog geen 10 minuutjes wandelen had mijn oudste dochter het gehad. We hadden al geen geweldige week achter de rug. @CREAtion had een prachtige jurk voor me versteld die al bevlekt door de vuile sandaaltjes van mijn kleuter in een eenzaam hoopje op de achterbank van de auto lag. De fotoshoot had ik al lang losgelaten, ik hoopte dat de de buitenlucht het tij kon doen keren.

De wandeling door de Heide was niet echt ‘gezellig’ met mijn meisjes. En dat is een serieuze understatement. Ik wist het even niet meer, en net dat kwetsbaar moment wist Sigrid onverwacht vast te leggen. 

Een moment waarop moeder en dochter naast elkaar staan, maar elkaar niet kunnen vinden.

Een moment waarop de schaduwzijde van de combo hooggevoelige moeder met hooggevoelig kind in alle eerlijkheid wordt weergegeven. 

Want die voelsprieten zijn niet altijd een geschenk. Er is maar weinig privacy in een huis waar moeder en kind elkaars gemoedstoestand feilloos aanvoelen. Soms wil ik me gewoon even slecht voelen zonder dat mijn meisje dat aanvoelt, er naar vraagt of het mee draagt. En ik weet dat zij er ook zo over denkt. Soms wil ze gewoon even boos op me zijn zonder dat ze er over wil praten. Maar ik merk het en spreek haar er over aan. Een ware evenwichtsoefening. 

Horen, zien en zwijgen. Tot de ander zelf aangeeft er over te willen praten.

De foto werd een bron van inspiratie want het leidde tot het kantelpunt in de bedrukte sfeer tussen mijn dochter en mij, en tot dit stukje poëzie dat ik met een klein hartje deel.

 

HUIS ZONDER DEUREN

 

Soms weet ik het niet.

We horen zonder luisteren,

door een ruis van vermoeidheid en ongeduld

Soms zie ik je niet.

 

We roepen en tieren,

deuren slaan toe.

We huilen en gieren,

uit ongemak en niet weten hoe,

 

Dan weet ik het niet

en kijken we samen naar een lege poel.

Jouw reflectie confronterend de mijne.

Wat moet ik met mezelf?

 

Niets voor ons eigen,

want ik voel wat jij voelt,

en jij voelt wat ik voel.

Nog voor we het willen weten of delen.

 

Is er wel plaats?

Voor al die voelsprieten in ons huis.

Mijn storm ongewenst de jouwe,

ongewild eerlijk en rauw.

 

In dit huis zonder deuren.

Waar de stroom ongevraagd helder is.

Zoeken we naar een anker,

dat we niet moeten delen.

 

Met vallen en opstaan.

Zodat we kunnen kiezen;

een rots of een twijgje,

in de rivier van de ander.

 

Porcupine Milestones©

 

Sorteer op
© 2019 - 2020 Porcupine Milestones | sitemap | rss | webwinkel beginnen - powered by Mijnwebwinkel